Bugün sayılamayacak kadar insan öldü.
Sayılabilecek bi adam da.
Felçle. Sol tarafına.
Adamı hiç görmesem de tanıyordum. Ama konu bu değil.
Kadın da öyle ölmüştü. Sol tarafına.
Kısacık bacakları koltuğuyla her defasında yere değme savaşı verirdi.
O gün dışında. Tutmayan bacakları koltuktan kaymasına sebep oluyordu.
Yüzünü, adını ya da sesini şu an hatırlamadığım biri ayaklarının önüne ellerini koydu. Kaymasın diye.
Ben ağlıyordum. Hiç yardımcı olmamışım.
Ama konu bu da değil.
Kadın haftalarca hastanede yattı.
Yatmaktan derisi kemiklerine yapıştı.
Boğazında delik açıldı, bu yüzyıla ayak uyduracak şekilde nefes alabilsin diye.
Konu bu da değil.
Bütün organları iflas etti. Ama inanın konu bu da değil.
O adam, sol tarafındaki felci ile 3 gün yaşamak zorunda bırakıldı, 86 yaşında idi.
Kadın niye haftalarca öldü?

Hasta bir düşünce ile kendimden iğreniyorum. Ama ben insanım.
Hasta düşünceler olmasa kutsal olabilirdim.
Niye?